REDAKTORY

Gdzie przeskakuje Borys?

2010-10-05T18:49:00.000+02:00

Redakcja wchodzi w poziom abstrakcji. Praca wre, głowy parują... Gadamy o głupotach...
— Podobno Borys Szyc jest gejem. Ktoś mi mówił, że zostawił żonę z dzieckiem i zamieszkał z chłopcem — pada z jednej gęby.
— No coś ty! — zaprzecza druga gęba. — Przecież on ciągle przeskakuje z dupy na dupę!
— No właśnie...

Jak zostać serwerem

2010-06-11T18:50:00.001+02:00

W. wchodzi sprężystym krokiem. Dłoń jak taca, a na niej koperta.
— Maila przyniosłam. Dziś robię za serwer.

Wyjątkowo zimny maj

2010-05-31T16:51:00.000+02:00

Za oknem leje — pogoda iście majowa. Aż chce się żyć, aż chce się urlopować.
— Kto dopuścił do takiej pogody? — denerwuje się redaktor P. — Kto za nią odpowiada? Tak nie może być! Trzeba wyciągnąć konsekwencje!

Alba do pieczenia

2010-05-12T18:43:00.000+02:00

Kolega S. czyta krótkie ogłoszenia, jakie czytelnicy przysłali, żeby zamieścić je w gazecie.
— Sprzedam krzesełko do karmienia.
— A jak się karmi krzesełko?
— Chyba doustnie... Sprzedam albę do komunii. Ciekawe do czego jeszcze może służyć alba.
— Do sprzątania. Możesz odkurzać i wycierać podłogę w albie albo albą.
— Albo alba może służyć do pieczenia.
— Chleba czy ciasta?
— Do pieczenia świni.
— A ja myślałam, że opłatka...

Nadzy mężczyźni na żywo

2010-04-19T10:59:00.003+02:00

Koleżanka B. zaczyna rozmowę:
— Jedziesz do Bydgoszczy na spektakl „Babel” Mai Kleczewskiej?
— Mam zamiar, korci mnie.
— A będą tam nadzy aktorzy?
— Podobno tak. Nawet ostro się zapowiadają.
— To ja też bym pojechała. Bo ostatnio nagich mężczyzn częściej widuję w teatrze niż w swoim życiu...

Cipka na głowie

2010-04-09T15:33:00.003+02:00

Rozmawiam z redaktorem M. o imprezie, jaka szykuje się w Warszawie: Dni Cipki.
— Jedzie pan?
— Ja? Musiałbym się przebrać za cipkę! Na głowę bym musiał założyć... gumową. A nie będą organizować Dni Siusiaka? Wczułbym się bardziej.

Jak zginął Jezus Chrystus

2010-03-29T09:56:00.000+02:00

Czas na wielkanocne porządki? Też. Ale przede wszystkim czas na konkursy. Żeby wygrać jajko, należy wysłać SMS z podaną poprawną odpowiedzią.

Pytanie brzmi:

Czy Jezus Chrystus:
a) umarł na krzyżu
b) zginął na skrzyżowaniu
c) zabili go Krzyżacy.

PS. A na jaki numer ten SMS? Wywiń jakiś numer, a się dowiesz.

Bardzo utalentowany człowiek

2010-03-23T13:27:00.001+01:00

Kolega S. wyciąga mnie na fajkę. On pali, ja wdycham. Dochodzi do nas jeszcze jeden miły człowiek i tak we troje rozmawiamy o pracy. Bo o czym innym w pracy można gadać? O niebieskich migdałach? Zgrozo! Tego ustawa nie przewiduje! Ale zasady są od tego, żeby je łamać, więc podśpiewuję słowiczym głosem. Natenczas ożywia się miły człowiek.
— Jest jedna osoba w moim dziale, która śpiewała kiedyś w zespole metalowym. Czasem w pracy śpiewa i jak ryknie, idzie po uszach.
— Ojej, to w naszej pracy pracują bardzo utalentowani ludzie! — komentuję z zachwytem.
— Bardzo utalentowani ludzie — w skrócie BUL — zauważa z ubolewaniem kolega S.
— A ty jesteś bardzo utalentowany człowiek, czyli BUC — kończę i wracam do pracy. Bo jestem BUP, czyli bardzo utalentowany pracownik.

Sklep pod tytułem...

2010-02-26T12:25:00.005+01:00

Redaktor M. nadziwić się nie może i myśli o pewnym sieciowym, globalnym sklepie, który zwie się New Yorker. Taki z ciuchami dla małolatów i nastek na topie.
— Co ma ten New Yorker z prawdziwym „New Yorkerem”? Z tytułem znaczy, z tytułem prasy amerykańskiej?
— Zdaje mi się, że nic — wzruszam ramionami.
— No właśnie. To tak jakby sklep mięsny nazwać „Gazeta Wyborcza”. Albo sklep z artykułami dla zwierząt „Pani”. Albo sex shop „Mój pies”.
— Albo „Rycerz Niepokalanej”.

Chujowa obrona w gazecie

2010-02-18T13:00:00.001+01:00

„Obrona chujowo, bo bez obrońców, w pomocy średnio, ale pamiętajmy, że Sissoko i Marchisio dopiero co wyleczyli kontuzje” — taki tekst pojawił się w poniedziałkowym „Magazynie Sportowym”, dodatku do „Polski Dziennika Bałtyckiego”.

W internecie zawrzało. Redaktory współczują jednak kolegom po fachu, bo każdy dziennikarz klnie jak szewc. Gorzej z korektą, że tak mocnych słów nie widzi.

Ale co nas nie zabije, tylko nas wzmocni — reklama zawsze była, jest i będzie dźwignią handlu. Internauci na pewno temu tytułowi nie wystawili języka... :)

W Olsztynie lubią Misia Pedofila

2010-02-05T17:11:00.003+01:00

Gazeta Olsztyńska 5 lutego opublikowała artykuł o zimowych igrzyskach w Vancouver. Tekst ilustruje obrazek maskotek olimpijskich skumplowanych z Misiem Pedofilem. Wtopa redakcji, że aż śmiech na sali. A może genialna reklama?

A oto oryginał przed zabawą jakiegoś gagatka w Photoshopie:

A oto Miś Pedofil we własnej osobie:

Spec od radia

2010-01-22T11:39:00.006+01:00

Cicho, każdy wpatrzony w swój komputer. Kolega S. je śniadanie, a że jak się je, to się nie mówi, więc jest cicho. Jak makiem zasiał. Aż tu nagle redaktor G. się odzywa z promiennym uśmiechem:
— A już się wam chwaliłam, że wczoraj nastroiłam radio?
— No to doktorat teraz możesz napisać!

Jakie imię dać dziecku, żeby nie cierpiało?

2010-01-20T14:05:00.005+01:00

Rodzice czasem się nie zastanawiają, jaką krzywdę wyrządzają swojemu dziecku. Do takich myśli popchnęła mnie aktorka z serialu „Majka”, która nazywa się Gracja Niedźwiedź.

Wyobrażam sobie, że spotykam ją na ulicy. Podchodzę do niej, rękę podaję i się przedstawiam. I co słyszę?
— Gracja Niedźwiedź jestem.
— Miło mi. Pelagia Gramofon.

Nie obywa się bez rozmów na temat dziwnych połączeń imion z nazwiskami.
— Jest na przykład Gaba Kulka — mówię redaktorowi M.
— A nie lepiej byłoby, gdyby to była Zgaga Kulka?

Iwona Pavlović ma penisa

2010-01-13T15:42:00.007+01:00

Redaktor M. ogląda portale plotkarskie. Zawiesza oko na Iwonie Pavlović, a zwłaszcza na zdjęciu, które ukazało się tutaj:

Ładna Iwonka... Toczy się więc rozmowa na temat jej spodni i kroku.
— Ona powinna te spodnie na szelkach nosić! — mówi oburzony redaktor M.
— Pod cycki ma podciągnąć? Panie M., jak to będzie wyglądało...
— A jak to teraz wygląda? A może Iwona Pavlović ma penisa? Tak, ona ma penisa!

Przybiega redaktor P., bo słyszy zachwyt redaktora M. Patrzy więc i własnym oczom nie wierzy:
— Jezu, jaki penis! Chyba w zwodzie!

Ptasi chleb

2010-01-05T10:34:00.002+01:00

— Ty wiesz, że wczoraj na moim osiedlu nie było chleba w trzech sklepach? O siedemnastej już nie było! — mówi redaktor G.
— To lipa...
— A jeden sklep to zamówił nawet 30 bochenków więcej! Wszystko poszło!
— No proszę...
— No i musiałam jeść ptasie mleczko zamiast chleba. Se kupiłam.

Wyliczanka firmowa

2009-12-22T22:21:00.003+01:00

Ekonomii w firmie nie znajdziesz za grosz. Jedni mówią: takie czasy. Inni: kryzys. Trzeci: trzeba oszczędzać. Najlepiej na ogrzewaniu, więc w redakcji ostatnimi czasy wieje chłodem. Ale redaktory wiedzą jak podgrzać atmosferę.

Tym sposobem zrodziła się wyliczanka:

Raz — na obiad jest zraz
Dwa — prezes ciepło ma
Trzy — zapierdalasz ty!

Co najlepiej ogrzewa?

2009-12-18T14:57:00.005+01:00

W redakcji zimno jak w psiarni.
— Jak się ogrzać? — pytam redaktora M.
— Imbir trzeba sobie ucierać do herbatki. Korzeń ucierać.
— Ja mogę panu nos utrzeć, a nie korzeń!
— Ależ to korzeń ociepla! Korzeń ociepla najlepiej, korzeń rozgrzewa najbardziej.
— Hmmm.
— Ale można też jeść czosnek.
— To czosnek ociepla? Pierwsze słyszę.
— Nie, czosnek oziębia.

No tak, radzę więc kochankom nie jeść czosnku przed amorem.

Apetyczny bufet

2009-12-14T13:40:00.006+01:00

Kolega G. opowiada o pewnej pani, którą widział, a która zrobiła na nim piorunujące wrażenie. Piorunujące!
— Ale miała bufet! — opowiada cały rozpalony. — I jeszcze włożyła taką bluzeczkę, że aż...
— Oczy ci tam wędrowały. O to jej chodziło.
— Oczy nie oczy... Jej bufetu nie dało się nie zauważyć! To tak jakby Titanic wpływał do portu. Nie ma jak przegapić!

Brzydki jak Budka Suflera

2009-12-14T09:46:00.003+01:00

Jadę do pracy z redaktor G. Gadamy o sprawach, jakie w poniedziałek rano można zrozumieć.
— Byłam wczoraj w kinie na „Domu złym”. Jedną z ról gra Robert Więckiewicz. Aktywny aktor z niego — co film, to on. Czy on w ogóle śpi?
— A ja widziałam go wczoraj w telewizji. Tak, on dużo pracuje. Ale ja go lubię. Brzydki jak Budka Suflera, ale fajny.

Sonda prawdę ci powie

2009-12-11T17:43:00.002+01:00

Redaktor G. nadziwić się nie może sondom ulicznym.
 — Że też ludziom chce się odpowiadać na tak głupie pytania: Jaka jest moja ulubiona aktorka? 
Słyszy to redaktor M. i wpada z genialnym pomysłem: 
— Zapytajcie, którą rękę wolę bardziej — prawą czy lewą? 
— A pan którą woli?
— Prawą, jest bardziej przydatna.

Elektroniczna skleroza

2009-11-27T15:08:00.001+01:00

Kolega S. załamany siada przy komputerze. 
— O matko bosko — wzdycha. 
— Co się stało?
 — Mejla gdzieś posiałem. 
— E tam, jeśli posiałeś, wyrośnie nowy.
 — No tak, ale nie pamiętam, gdzie posiałem...

Promocja

2009-11-25T15:12:00.000+01:00

Robota wrze. Wszyscy zapracowani, że nawet nie ma komu iść po wodę. To nic, że pić się chce. Raptem redaktor P. dostaje smsa.
— O kurczę, muszę was zostawić, muszę jechać — mówi grobowym głosem.
— Jak to? Co się stało?
— W makro do każdego zakupu za pięć stów dają ptasie mleczko...

Byłam w Amsterdamie!

2009-11-17T15:23:00.000+01:00

Redaktor G. wraca po krótkim urlopie. 
— Byłam w Amsterdamie, byłam w Amsterdamie!
 — O, a byłaś w centrum?
 — Nie.
 — A gdzie byłaś? 
— Na parkingu. Ale mam dowód — bilet na parking z napisem Amsterdam! Przynieść wam?

Człowiek z łyżeczką

2009-11-12T13:05:00.002+01:00

Kolega S. podchodzi do kolegi S. 
— Ty masz pewnie jakąś przypadkową łyżeczkę, a ja jestem w potrzebie. Bądź człowiekiem.

Mija pięćdziesiąt sekund, kolega S. (ten pierwszy) zwraca łyżeczkę. Przy zwrocie mówi kawał:
— Podchodzi kelner do klienta i mówi: panie, tu się nie śpi! Klient: ja nie śpię, ja rzygam... No i w tym akcencie zwracam łyżeczkę.

Jak się nazywają pedały?

2009-11-10T15:05:00.002+01:00

Piszę tekst o homoseksualistach. Piszę, piszę, skończyłam. Redaktor P. szuka w komputerze zapisanego i podpisanego odpowiednio pliku. By przeczytać. Pyta:
— Napisałaś już pedały?
— Napisałam.
— A jak się nazywają te pedały?
— Geje.

Marchewka bez jaj

2009-11-06T11:59:00.000+01:00

Jem sałatkę warzywno-paprykową. Oczy w słup, bo opakowanie mi mówi, że ten smakołyk zawiera warzywa sterylizowane.  
— Co to jest marchewka sterylizowana? — pytam redaktor G. 
— To taka marchewka, która nie może mieć małych marchewek. Znaczy dzieci mieć nie może.

Johny Bravo ma siostrę?

2009-11-04T16:09:00.002+01:00

Redaktor naczelna chwali koleżankę P.
— Brawo P., brawo!
— Ale to Johny był Bravo, a nie P.!

Ranny ptaszek

2009-11-03T09:29:00.000+01:00

Redaktor P. przychodzi do pracy. Ja już siedzę.
— O, jaki ranny ptaszek z ciebie!
— Poranny!
— No tak, ranna to byś była, gdybyś była na wojnie.

Organiczna agentka

2009-10-22T13:05:00.002+02:00

Dwie agentki — nie od CBA, od sprzedaży reklam — spotykają się na schodach. Raz, drugi, trzeci. 
— Ej ty, chyba mnie dzisiaj śledzisz! 
— I teraz jestem śledziona!

Gdy chce się ugryźć mężczyznę

2009-10-21T12:30:00.002+02:00

Pogoda jest brzydka. Jak skórka pomarańczy zostawiona na tydzień bez opieki. O dobry humor też trudno w chwile, gdy wieje, pada, a nawet grzmi — wystarczy ucho przyłożyć do ścian domów. Tak, tam często kłócą się ludzie, a potem wychodzą na ulice naburmuszeni i z pretensjami do całego świata. Do szarych ulic i śmierdzących autobusów.

Ale tyle poetyckiej prozy. Życie z wierszy się nie składa. Składa się z pracy i snu. I z sond, które trzeba robić, a które nie są moim ulubionym zajęciem.

Wychodzimy na smutne ulice z fotoreporterem G. Na początku pytamy, potem prosimy, a na końcu błagamy o wypowiedzi. Ale ludzi nie da się przekonać. Dzisiaj są zapakowani w pudełka.

— G., ja już nie wytrzymuję! Mogę cię ugryźć w rękę, by sobie ulżyć?
— A co... ja ciacho jestem?

Ile redaktor ma palców?

2009-10-16T16:31:00.000+02:00

Redaktor G. rozmawia przez telefon. 
— Ile ja mam palców? Pięć.

W zaduszki do puszki

2009-10-14T17:44:00.002+02:00

Tworzą się teksty, piszą się artykuły. Redaktorom odbija:
— Kiedy doszło do zabójstwa?
— W wigilię Dnia Kobiet.
— To skoro on ją udusił... Znaczy, że w Dzień Kobiet były zaduszki?

Pół miliona? Nigdy!

2009-10-14T16:52:00.003+02:00

Redaktor M. wysyła mnie do „Milionerów”.  Mówi, że będzie moim kołem ratunkowym.
— Teraz już nie ma kół, są eksperci — wtrąca się kolega R.
— Kazię Szczukę w miarę znam, więc po znajomości coś może się uda. Ale dlaczego akurat ja mam iść?
— Trzeba łapać szanse w tak młodym wieku. Póki jeszcze ma pani pamięć w głowie. Wygra pani milion, a ja — jako współautor pomysłu — wezmę pół miliona.

Jak zrobić zieloną herbatę

2009-10-13T13:27:00.008+02:00

Redaktor P. uwielbia zieloną herbatę. Podobno samo zdrowie. Samo zdrowie to też urlop, na którym od dzisiaj jest wspomniany kolega. Nie ma więc redaktora P. w pracy, ale jest jego kubek. Stoi w kuchni redakcyjnej i trochę sobie postoi. Zawartość: torebka zielonej herbaty Lipton i woda. Nikt tego napoju nie tknie, bo przecież każdy pije w swoim kubku. Pani sprzątaczka też nie wyleje, bo wody się boi, więc kubek z herbatą będzie stał do powrotu redaktora P.

— O, herbata redaktora P.! — zaglądam do redakcyjnej kuchni i zauważam charakterystyczny kubek kolegi z wytatuowanymi ulicami na mlecznym szkle. — Nie wypił! To znaczy zalał i zapomniał wypić!
— No, jego zielona herbata — przygląda się napojowi koleżanka K.
— Zielona to dopiero ona będzie, gdy redaktor P. wróci! Zielona inaczej!

Czekamy i trzymamy kciuki za siły natury.

Cudowny poniedziałek

2009-10-12T09:42:00.004+02:00

Dryń dryń. Telefon tarabani, a jest poniedziałek rano. Trzeba odebrać i z człowiekiem po drugiej stronie się porozumieć. Trzeba.

— Dzień dobry, tu redakcja taka a taka.
— Dzień dobry, sekretariat szkoły muzycznej?
— Nie, redakcja taka a taka.
— To ja się dodzwoniłam do redakcji takiej a takiej?
— Tak.
— A nie orientuje się pani, jaki jest numer do sekretariatu szkoły muzycznej?
— Nie.
— Ojej, to szkoda. Ale dlaczego zgłosiła się redakcja taka a taka? Przecież dzwoniłam do sekretariatu.
— Cuda?
— A wierzy pani w cuda?

Co to jest mail?

2009-10-09T13:19:00.003+02:00

Rozmawiam z lokalnym sportowcem amatorem. Wygrał pewne zawody, więc trzeba się pochwalić czytelnikom. Startował w kategorii 50-60 lat. Ale nie samym słowem człowiek żyje:
— Prześle mi pan zdjęcie z mistrzostw?
— Niech pani sobie ściągnie fotki z mojej strony.
— Świetnie! Poda mi pan adres?
— xxxxx@wp.pl.
— Ale to jest mail, a nie strona.
— Jaki mail? Przecież tam mam zdjęcia.
— Może w mailu ma pan zdjęcia. Ktoś panu przysłał i dlatego pan je ma.
— Jak to? Przecież oglądałem zdjęcia i otwierały się po kolei.

Dobre jabłko nie jest złe

2009-10-08T12:17:00.001+02:00

Częstuję redaktora M. jabłkiem. Mówię, że to z prawdziwego drzewa, a nie ze sklepu.
— Dobre? — pytam.
— Dobre jabłko jest lepsze od złej gruszki!

Gdy mężczyzna się rzuca

2009-10-07T14:12:00.002+02:00

Koledzy rzucają się na przekąskę. Kolega Sz. i redaktor P.
 — A co to? 
— Gofry szwedzkie.
 — Ze Szwecji? 
— Nie, wypiekane w Polsce. W Radomiu.
— A właśnie, że nie, bo w Łodzi na ulicy Opałowej 4. U Macieja Jędraszczyka. Z kwaśnym pirofosforanem sodowym. Tak napisane jest na ulotce.

Gdy mężczyzna się wstydzi

2009-10-07T14:03:00.001+02:00

Do redakcji przychodzi redaktor M.
— Coś mi tu pachnie niemieckim proszkiem do prania. Przyznać się, kto się prał?
— Wszyscy piorą się w niemieckich proszkach — redaktor B. dziwi się, oj dziwi.
— Ale ktoś bardziej.
— To pewnie moje rajstopy tak pachną, bo kupiłam sobie pachnące.
— Naprawdę? Nie wierzę, ale wstydzę się powąchać.

Zbliżenie z Obamą

2009-10-07T12:41:00.006+02:00

Redaktor G. zwija się cała, ale nie z bólu. Z pieczenia się zwija, bo była na solarium i spiekła się jak pieczeń.
— Oj, ale mnie wszystko piecze.
— To po co tak często chodzisz na solarium? — pyta redaktor P.
— By się opalić.
— Bo ona chce być czarna. Chce się zbliżyć z Barackiem Obamą — wtrącam się ja.
— No — uśmiecha się redaktor G.

Prawda czy fałsz?

PS. A nie lepiej podsmażyć się na złoto na oleju kujawskim? I dlaczego akurat na nim? Zobacz!

Akordeony z promilami

2009-10-06T13:53:00.009+02:00

Takie historie lubię najbardziej. Pewien pan dzwoni na policję:
— Rety, rety! Ukradli mi dwa akordeony!
— Kto?
— Złodzieje mi ukradli!
— Skąd?
— Włamali się do piwnicy i z akordeonami wyszli!

Policja zgłoszenie przyjęła, ale do poszukiwań nie przystąpiła, bo funkcjonariuszy ubiegła córka pewnego pana. Dzwoni z samego rana (właśnie dzieci idą do szkoły, dzwonek już tarabani, a radio mówi, że wybiła ósma):
— Policjo! Znalazłam złodziei! Siedzą przed klatką i grają na akordeonach!

Policja gna przed klatkę ile sił w radiowozie. Są na czas — złodzieje siedzą i grają piękne melodie. On tupie nogą, ona się giba. Hej sokoły, omijajcie góry, lasy, doły!

Policja nie ominęła. Złodziei zatrzymała.

Do radiowozu wsiedli: 35-letni Adam O. i 26-letnia Marta K. Oboje twierdzili, że znaleźli akordeony w śmietniku (że też chciało im się wchodzić do środka?). Byli kompletnie pijani — mieli od 2,5 do 3 promili alkoholu w organizmie.

Policjanci wyjaśniają okoliczności zdarzenia. Znaczy, że muzyka nie łagodzi obyczajów.

Gdzie historia się wydarzyła? W Polsce. Wystarczy szczegółów.

Zdrowy telefon

2009-10-06T12:04:00.001+02:00

Dryń dryń! Telefon. Dzwoni pan.
— Redakcja taka a taka, słucham.
— Czy to przychodnia?
— Nie, dodzwonił się pan do redakcji takiej a takiej.
— Czyli to nie jest przychodnia?
— Nie, to gazeta.
— To się pomyliłem. A nie zna pani numeru do przychodni?
— Nie znam.

Czy ja wyglądam na informację zdrowia publicznego? Zresztą — jak ja w ogóle wyglądam? Nie wie ani dzwoniący pan, ani tym bardziej czytelnik tego bloga. No to jak wyglądam? Zdrowo.

Miłość nad życie

2009-10-05T12:46:00.003+02:00

Na biurku fotoreportera G. leży czaszka. Dla nas to już widok normalny, ale goście robią wielkie oczy. Czaszka — nie powiem — zgrabna, spokojna, dobrze wychowana. Nie rzuca się (jedynie w oczy), nie gryzie — mimo iż zęby ma bardzo wydatne. Nie kłóci się, nie ględzi, nie marudzi. Kobieta-marzenie. Dlaczego więc tego marzenia się bać? Czyżby rzeczywiście strach miał wielkie oczy?

— A co to? — pyta pewna pani.
— To damska czaszka — tłumaczy kolega Sz.
— Damska?
— Tak, na imię jej Euredyka. To pierwsza żona kolegi G.
— Chciał ją zawsze mieć przy sobie w pracy — dodaję. — Kochał ją nad życie.

Mina pewnej pani bezcenna.

Szczęki II

2009-10-05T11:40:00.002+02:00

Dziennikarz S. chodzi z kopertą A4 po redakcji. Błąka się, krąży, zerka tu i ówdzie.
— Czy wy macie jakieś szczęki? Chcę zacisnąć zszywki. Klej na kopercie nie klei.
— Nie mamy — odpowiada kolega Sz. — Może redaktor B. ma.

Dziennikarz S. idzie pod wskazany adres.
— B., czy ty masz szczęki?
— Mam zęby. A po co ci?

Ofiara losu

2009-10-05T10:28:00.004+02:00

Jadę z redaktor G. do pracy. Skarży się, że przegrała zakład. Obstawiała wynik meczu i padła ofiarą niesprawiedliwego losu.
— I teraz muszę kupić dwa oleje kujawskie.
— Dlaczego?
— Założyłam się o olej kujawski. Z dwiema osobami, więc muszę kupić dwa litry. Widzisz, gdybym wygrała, to ja dostałabym te dwa oleje! A tak — muszę kupić.
— No tak, honor...

PS. Co się dziś z ludźmi dzieje... Żeby zakładać się o olej kujawski? Kiedyś zakłady szły o wódkę, a teraz wiele hałasu o nic... Bo o olej?

Październik bez kasy

2009-10-02T16:49:00.004+02:00

Wracamy do rozmowy o kalekim kalendarzu, któremu brakuje kartki z październikiem.
— Ty się śpiesz, bo masz jakoś mniej czasu niż wszyscy — słyszę od redaktora P.
— A to moja wina, że zostałam oskubana z października?
— Czyli, że wypłaty za październik też nie dostaniesz!

Czekamy na gówno

2009-10-02T16:35:00.010+02:00

Koleżanka K. pisze tekst o wybijającym szambie w piwnicy. Wybitnym szambie z wieżowca.

— Kiedy będzie to gówno? — kolega Sz. czeka na tekst z niecierpliwością. — Ile można czekać na gówno?
— Właśnie robię — K. podkreśla.
— K. właśnie robi gówno!
— No robię i zaraz dam!

Czas płynie, a gówno się pisze. Kolega Sz. już się szykuje, by wrzucić do gazety, a redaktor P. zaciera ręce, by rzucić okiem na tekst — czy został dobrze uformowany przez koleżankę K.

— Ja będę to gówno czytał?
— Tak, gówno będziesz czytał.
— Co?
— Gówno!

Licytacja na pęcherze

2009-10-01T17:25:00.000+02:00

W redakcji wrze. Łamią się strony, załamują się dziennikarze, bo redaktorzy poganiają. Nie ma czasu na nic.
— Muszę iść do łazienki — mówi redaktor. B.
— Ja właśnie wracam. Od rana nie byłam. Zapomniałam pójść z tego pisania.
— Widzisz, ty byłaś chociaż raz, a ja jeszcze w ogóle!
— I co? Będziemy się licytować na sikanie?

Zasiadam za stery klawiatury. Gadam sobie pod nosem, że był problem z sikaniem.
— Z czym? — koleżanka K. wyciąga szyję w moją stronę.
— No właśnie szczym!

Na to oburza się kolega Sz.:
— Nie mówi się szczym tylko sikamy!
— Ale jak sikamy, skoro nie sikamy?

Wiara czyni cuda

2009-10-01T11:51:00.005+02:00

Czas na zmiany. Czas zerwać kartkę z kalendarza. Czas wyrzucić wrzesień do kosza. Zrywam więc papierowy wrzesień, a tu — myk! — ukazuje mi się listopad.
— Matko, to października nie ma w tym roku?
— A co, ukazał ci się listopad? — redaktor P. wychyla się zza winkla.
— Ukazał mi się jak duch jakiś.
— To znaczy, że czas szybko mija.
— Aż tak szybko? Oczom nie wierzę!
— Nie wierz oczom, wierz kalendarzom!

Dzięki za stosunek

2009-09-30T14:32:00.001+02:00

Zrobiłam fatalny wywiad ze Znaną Magdą. Znana Magda niestety nie wysiliła się, by się wysilić w odpowiadaniu na pytania. Wywiad wyszedł mdły, płaski a nawet wklęsły. Nerw mnie złapał i nie puścił. Nerw mnie trzymał dwa dni. Winna Znana Magda.

Do tej pory Znanej Magdy ani miłością nie darzyłam, ani nienawiścią. Po prostu nie miałam do niej żadnego stosunku.

— Zadzwoń do niej i powiedz, że masz teraz do niej stosunek! — radzi mi kolega Sz.
— Jasne, zadzwonię i powiem: PANI MAGDO, DZIĘKI ZA STOSUNEK.

PS. Ucieszy się?

Koktajl za karę

2009-09-29T13:35:00.000+02:00

Redaktor P. czyta tekst koleżanki K. Krew go zalewa, ale zaciska zęby:
— Jak ty piszesz słowo koktajl? Przez "j" się pisze, a nie przez "i"! Za karę w domu napiszesz pięćset razy prawidłowo „koktajl”.
— Gdzie?
— Na kartce. Najlepiej dużej, żeby się zmieściło!