Organiczna agentka

Dwie agentki — nie od CBA, od sprzedaży reklam — spotykają się na schodach. Raz, drugi, trzeci.

— Ej ty, chyba mnie dzisiaj śledzisz!

— I teraz jestem śledziona!

Gdy chce się ugryźć mężczyznę

Pogoda jest brzydka. Jak skórka pomarańczy zostawiona na tydzień bez opieki. O dobry humor też trudno w chwile, gdy wieje, pada, a nawet grzmi — wystarczy ucho przyłożyć do ścian domów. Tak, tam często kłócą się ludzie, a potem wychodzą na ulice naburmuszeni i z pretensjami do całego świata. Do szarych ulic i śmierdzących autobusów.

Ale tyle poetyckiej prozy. Życie z wierszy się nie składa. Składa się z pracy i snu. I z sond, które trzeba robić, a które nie są moim ulubionym zajęciem.

Wychodzimy na smutne ulice z fotoreporterem G. Na początku pytamy, potem prosimy, a na końcu błagamy o wypowiedzi. Ale ludzi nie da się przekonać. Dzisiaj są zapakowani w pudełka.

— G., ja już nie wytrzymuję! Mogę cię ugryźć w rękę, by sobie ulżyć?
— A co... ja ciacho jestem?

Ile redaktor ma palców?

Redaktor G. rozmawia przez telefon.

— Ile ja mam palców? Pięć.

W zaduszki do puszki

Tworzą się teksty, piszą się artykuły. Redaktorom odbija:
— Kiedy doszło do zabójstwa?
— W wigilię Dnia Kobiet.
— To skoro on ją udusił... Znaczy, że w Dzień Kobiet były zaduszki?

Pół miliona? Nigdy!

Redaktor M. wysyła mnie do „Milionerów”.
 Mówi, że będzie moim kołem ratunkowym.
— Teraz już nie ma kół, są eksperci — wtrąca się kolega R.
— Kazię Szczukę w miarę znam, więc po znajomości coś może się uda. Ale dlaczego akurat ja mam iść?
— Trzeba łapać szanse w tak młodym wieku. Póki jeszcze ma pani pamięć w głowie. Wygra pani milion, a ja — jako współautor pomysłu — wezmę pół miliona.

Jak zrobić zieloną herbatę

Redaktor P. uwielbia zieloną herbatę. Podobno samo zdrowie. Samo zdrowie to też urlop, na którym od dzisiaj jest wspomniany kolega. Nie ma więc redaktora P. w pracy, ale jest jego kubek. Stoi w kuchni redakcyjnej i trochę sobie postoi. Zawartość: torebka zielonej herbaty Lipton i woda. Nikt tego napoju nie tknie, bo przecież każdy pije w swoim kubku. Pani sprzątaczka też nie wyleje, bo wody się boi, więc kubek z herbatą będzie stał do powrotu redaktora P.

— O, herbata redaktora P.! — zaglądam do redakcyjnej kuchni i zauważam charakterystyczny kubek kolegi z wytatuowanymi ulicami na mlecznym szkle. — Nie wypił! To znaczy zalał i zapomniał wypić!
— No, jego zielona herbata — przygląda się napojowi koleżanka K.
— Zielona to dopiero ona będzie, gdy redaktor P. wróci! Zielona inaczej!

Czekamy i trzymamy kciuki za siły natury.

Cudowny poniedziałek

Dryń dryń. Telefon tarabani, a jest poniedziałek rano. Trzeba odebrać i z człowiekiem po drugiej stronie się porozumieć. Trzeba.

— Dzień dobry, tu redakcja taka a taka.
— Dzień dobry, sekretariat szkoły muzycznej?
— Nie, redakcja taka a taka.
— To ja się dodzwoniłam do redakcji takiej a takiej?
— Tak.
— A nie orientuje się pani, jaki jest numer do sekretariatu szkoły muzycznej?
— Nie.
— Ojej, to szkoda. Ale dlaczego zgłosiła się redakcja taka a taka? Przecież dzwoniłam do sekretariatu.
— Cuda?
— A wierzy pani w cuda?

Co to jest mail?

Rozmawiam z lokalnym sportowcem amatorem. Wygrał pewne zawody, więc trzeba się pochwalić czytelnikom. Startował w kategorii 50-60 lat. Ale nie samym słowem człowiek żyje:
— Prześle mi pan zdjęcie z mistrzostw?
— Niech pani sobie ściągnie fotki z mojej strony.
— Świetnie! Poda mi pan adres?
— xxxxx@wp.pl.
— Ale to jest mail, a nie strona.
— Jaki mail? Przecież tam mam zdjęcia.
— Może w mailu ma pan zdjęcia. Ktoś panu przysłał i dlatego pan je ma.
— Jak to? Przecież oglądałem zdjęcia i otwierały się po kolei.

Dobre jabłko nie jest złe

Częstuję redaktora M. jabłkiem. Mówię, że to z prawdziwego drzewa, a nie ze sklepu.
— Dobre? — pytam.
— Dobre jabłko jest lepsze od złej gruszki!

Gdy mężczyzna się rzuca

Koledzy rzucają się na przekąskę. Kolega Sz. i redaktor P.

— A co to?

— Gofry szwedzkie.

— Ze Szwecji?

— Nie, wypiekane w Polsce. W Radomiu.
— A właśnie, że nie, bo w Łodzi na ulicy Opałowej 4. U Macieja Jędraszczyka. Z kwaśnym pirofosforanem sodowym. Tak napisane jest na ulotce.

Gdy mężczyzna się wstydzi

Do redakcji przychodzi redaktor M.
— Coś mi tu pachnie niemieckim proszkiem do prania. Przyznać się, kto się prał?
— Wszyscy piorą się w niemieckich proszkach — redaktor B. dziwi się, oj dziwi.
— Ale ktoś bardziej.
— To pewnie moje rajstopy tak pachną, bo kupiłam sobie pachnące.
— Naprawdę? Nie wierzę, ale wstydzę się powąchać.

Zbliżenie z Obamą

Redaktor G. zwija się cała, ale nie z bólu. Z pieczenia się zwija, bo była na solarium i spiekła się jak pieczeń.
— Oj, ale mnie wszystko piecze.
— To po co tak często chodzisz na solarium? — pyta redaktor P.
— By się opalić.
— Bo ona chce być czarna. Chce się zbliżyć z Barackiem Obamą — wtrącam się ja.
— No — uśmiecha się redaktor G.

Prawda czy fałsz?

PS. A nie lepiej podsmażyć się na złoto na oleju kujawskim? I dlaczego akurat na nim? Zobacz!

Akordeony z promilami

Takie historie lubię najbardziej. Pewien pan dzwoni na policję:
— Rety, rety! Ukradli mi dwa akordeony!
— Kto?
— Złodzieje mi ukradli!
— Skąd?
— Włamali się do piwnicy i z akordeonami wyszli!

Policja zgłoszenie przyjęła, ale do poszukiwań nie przystąpiła, bo funkcjonariuszy ubiegła córka pewnego pana. Dzwoni z samego rana (właśnie dzieci idą do szkoły, dzwonek już tarabani, a radio mówi, że wybiła ósma):
— Policjo! Znalazłam złodziei! Siedzą przed klatką i grają na akordeonach!

Policja gna przed klatkę ile sił w radiowozie. Są na czas — złodzieje siedzą i grają piękne melodie. On tupie nogą, ona się giba. Hej sokoły, omijajcie góry, lasy, doły!

Policja nie ominęła. Złodziei zatrzymała.

Do radiowozu wsiedli: 35-letni Adam O. i 26-letnia Marta K. Oboje twierdzili, że znaleźli akordeony w śmietniku (że też chciało im się wchodzić do środka?). Byli kompletnie pijani — mieli od 2,5 do 3 promili alkoholu w organizmie.

Policjanci wyjaśniają okoliczności zdarzenia. Znaczy, że muzyka nie łagodzi obyczajów.

Gdzie historia się wydarzyła? W Polsce. Wystarczy szczegółów.

Zdrowy telefon

Dryń dryń! Telefon. Dzwoni pan.
— Redakcja taka a taka, słucham.
— Czy to przychodnia?
— Nie, dodzwonił się pan do redakcji takiej a takiej.
— Czyli to nie jest przychodnia?
— Nie, to gazeta.
— To się pomyliłem. A nie zna pani numeru do przychodni?
— Nie znam.

Czy ja wyglądam na informację zdrowia publicznego? Zresztą — jak ja w ogóle wyglądam? Nie wie ani dzwoniący pan, ani tym bardziej czytelnik tego bloga. No to jak wyglądam? Zdrowo.

Miłość nad życie

Na biurku fotoreportera G. leży czaszka. Dla nas to już widok normalny, ale goście robią wielkie oczy. Czaszka — nie powiem — zgrabna, spokojna, dobrze wychowana. Nie rzuca się (jedynie w oczy), nie gryzie — mimo iż zęby ma bardzo wydatne. Nie kłóci się, nie ględzi, nie marudzi. Kobieta-marzenie. Dlaczego więc tego marzenia się bać? Czyżby rzeczywiście strach miał wielkie oczy?

— A co to? — pyta pewna pani.
— To damska czaszka — tłumaczy kolega Sz.
— Damska?
— Tak, na imię jej Euredyka. To pierwsza żona kolegi G.
— Chciał ją zawsze mieć przy sobie w pracy — dodaję. — Kochał ją nad życie.

Mina pewnej pani bezcenna.

Szczęki II

Dziennikarz S. chodzi z kopertą A4 po redakcji. Błąka się, krąży, zerka tu i ówdzie.
— Czy wy macie jakieś szczęki? Chcę zacisnąć zszywki. Klej na kopercie nie klei.
— Nie mamy — odpowiada kolega Sz. — Może redaktor B. ma.

Dziennikarz S. idzie pod wskazany adres.
— B., czy ty masz szczęki?
— Mam zęby. A po co ci?

Ofiara losu

Jadę z redaktor G. do pracy. Skarży się, że przegrała zakład. Obstawiała wynik meczu i padła ofiarą niesprawiedliwego losu.
— I teraz muszę kupić dwa oleje kujawskie.
— Dlaczego?
— Założyłam się o olej kujawski. Z dwiema osobami, więc muszę kupić dwa litry. Widzisz, gdybym wygrała, to ja dostałabym te dwa oleje! A tak — muszę kupić.
— No tak, honor...

PS. Co się dziś z ludźmi dzieje... Żeby zakładać się o olej kujawski? Kiedyś zakłady szły o wódkę, a teraz wiele hałasu o nic... Bo o olej?

Październik bez kasy

Wracamy do rozmowy o kalekim kalendarzu, któremu brakuje kartki z październikiem.
— Ty się śpiesz, bo masz jakoś mniej czasu niż wszyscy — słyszę od redaktora P.
— A to moja wina, że zostałam oskubana z października?
— Czyli, że wypłaty za październik też nie dostaniesz!

Czekamy na gówno

Koleżanka K. pisze tekst o wybijającym szambie w piwnicy. Wybitnym szambie z wieżowca.

— Kiedy będzie to gówno? — kolega Sz. czeka na tekst z niecierpliwością. — Ile można czekać na gówno?
— Właśnie robię — K. podkreśla.
— K. właśnie robi gówno!
— No robię i zaraz dam!

Czas płynie, a gówno się pisze. Kolega Sz. już się szykuje, by wrzucić do gazety, a redaktor P. zaciera ręce, by rzucić okiem na tekst — czy został dobrze uformowany przez koleżankę K.

— Ja będę to gówno czytał?
— Tak, gówno będziesz czytał.
— Co?
— Gówno!

Licytacja na pęcherze

W redakcji wrze. Łamią się strony, załamują się dziennikarze, bo redaktorzy poganiają. Nie ma czasu na nic.
— Muszę iść do łazienki — mówi redaktor. B.
— Ja właśnie wracam. Od rana nie byłam. Zapomniałam pójść z tego pisania.
— Widzisz, ty byłaś chociaż raz, a ja jeszcze w ogóle!
— I co? Będziemy się licytować na sikanie?

Zasiadam za stery klawiatury. Gadam sobie pod nosem, że był problem z sikaniem.
— Z czym? — koleżanka K. wyciąga szyję w moją stronę.
— No właśnie szczym!

Na to oburza się kolega Sz.:
— Nie mówi się szczym tylko sikamy!
— Ale jak sikamy, skoro nie sikamy?

Wiara czyni cuda

Czas na zmiany. Czas zerwać kartkę z kalendarza. Czas wyrzucić wrzesień do kosza. Zrywam więc papierowy wrzesień, a tu — myk! — ukazuje mi się listopad.
— Matko, to października nie ma w tym roku?
— A co, ukazał ci się listopad? — redaktor P. wychyla się zza winkla.
— Ukazał mi się jak duch jakiś.
— To znaczy, że czas szybko mija.
— Aż tak szybko? Oczom nie wierzę!
— Nie wierz oczom, wierz kalendarzom!